پیام غلامحسین نیکویی بعد از پایان ماموریت 25 ساله در هندبال بوشهر

به گزارش روابط عمومی فدراسیون هندبال، غلامحسین نیکویی، رئیس پیشین هیات هندبال بوشهر در پیامی که در اختیار فدراسیون هندبال قرار داده، آورده است: 

بسم‌الله الرحمن الرحیم

رهی می‌بینم و مقصد تویی تو

هرآن‌چه می‌زنم بر در تویی تو

خدایا، شکرِ این پایانِ شیرین

که در هر جلوه، آن پنهان تویی تو»

خانواده صبور، غیرتمند و نجیب هندبال استان بوشهر؛ همکاران، همراهان و فرزندان عزیزم؛

سلام بر شما که ضربان قلبم در تمام این سال‌ها با طنینِ برخوردِ توپ بر زمین سالن‌های هندبال هماهنگ بود. امروز که ایستگاه آخر مسئولیت فرا رسیده و باید امانت ریاست هیئت هندبال استان را به عزیز دیگری بسپارم، ایستادن در آستانه این خداحافظی برایم بسیار دشوار است. من نه با یک صندلی و جایگاه، که با سال‌ها خاطره، لبخند، عرق ریختن‌ها و غیرت‌مندی‌های تک‌تک شما وداع می‌کنم.

در این مسیر، ایستادن در کنار شما افتخار بود. خطاب به مربیان فداکارم که در گرمای طاقت‌فرسای جنوب، چراغ امید را در دل جوانان روشن نگاه داشتید؛ داورانِ شریف و دقیق که چشمان بینای عدالت در زمین بازی بودند؛ روسای محترم هیئت‌های شهرستانی که همسنگرِ من در توسعه این رشته بودند؛ و شما ورزشکاران غیورم در هر دو بخش آقایان و بانوان که با هر پیروزی‌تان بال درآوردم و با هر شکست‌تان غمگین شدم؛ می‌گویم که شما قهرمانان واقعی زندگی من هستید.

من به خود می‌بالم که در دوران مسئولیتم، شاهد درخشش فرزندان خلیج فارس در رده‌های ملی بوده‌ایم. هندبالیست‌های ملی‌پوشِ سالنی و ساحلیِ ما، سفیرانِ افتخارِ این استان در میادین بزرگ بوده و هستند؛ درخشش شما در عرصه ملی، مدالِ افتخاری است که بر سینه‌ی تاریخ هندبال بوشهر نشسته است.

سپاس می‌گویم از مدیران و مسئولان اداره کل ورزش و جوانان که همواره یاور ما بودند. اما در این میان، واژه‌ها قاصرند از توصیف همراهی برادرانه‌ی مردی که نگاهش به هندبال بوشهر، فراتر از یک مسئولیت اداری بود. دوست و برادر عزیز و گران‌مایه‌ام، جناب دکتر علیرضا پاکدل؛ شما نه تنها رئیس فدراسیون، بلکه تکیه‌گاهی محکم برای بنده و تمام اهالی هندبال این استان بودید. لطف مدام و نگاه ویژه‌ی شما به این خطه‌ی زرخیز، در تاریخ هندبال بوشهر حک خواهد شد و بنده تا همیشه وامدار این برادری و محبت خالصانه هستم.

همراهان من؛

در مسیرِ پرفراز و نشیب این سال‌ها، اگر تندیِ کلامی بود، اگر تصمیمی به مذاق عزیزی خوش نیامد و اگر در انجام وظیفه، ناخواسته قصوری یا بی‌حرمتی صورت گرفت، از اعماق وجودم پوزش می‌طلبم. تنها هدف، اعتلای نامِ ایران و بوشهر بود. من انسانی هستم با تمام کاستی‌ها؛ پس عاجزانه تقاضا دارم به حرمتِ نان و نمکی که در کنار هم خوردیم و به عشقِ توپ و میدان، بنده را حلال بفرمایید.

من می‌روم، اما قلبم را در کنارِ ساحل نیلگون خلیج فارس و در سالن‌های پرشورِ هندبالِ این استان جا می‌گذارم. دعای خیر من همیشه پشت سر این رشته، خانواده بزرگ هندبال و تک‌تک شما عزیزان خواهد بود.

خداحافظ که می‌گویم، دلم تا خانه می‌لرزد

گمان کردم که می‌مانم، دلم بی‌تابِ این فرداست

امانت دستِ یک‌دیگر، به لطفِ حضرتِ سبحان

که دستِ ما و دستانت، در آغوشِ خدا پیداست...

با احترام و ارادت خالصانه

غلامحسین نیکویی